1 Haziran 2015 Pazartesi

😢 Ayrılık..

Evde şidderli kavgaların ardı arkası kesilmiyor , ve çare olamamak daha da arttırıyordu korkularımı. Küçüktüm. Çok küçük.. ama ruhum boyumdan yaşımdan büyük sorunlar , dertler , korkularla yüzleşiyor başa çıkmaya çalışıyordu. Sanırım başarılı oldum da !!
kış aylarından biriydi. Seneyi bile tam hatırlamıyorum. Ben tahmini 6 7 kardesimde tahmini 2 2.5 yaslarindaydi. Kahvalti masasina oturduk. Annem kare masanin bi ucunda yaninda ben obur yaninda babam benim yanimda kardeSim. Yumurta haslamis kaselerimize koymus annem. Lanet olsun ! Hic sevemedim su kayisi kivaminda ki yumurtayi !!
annem yemem icin israr ediyor ben yememek. O sivi yumurtayi yememek icin busbutun carlıyorum.
Yemedim.
annem ne yazik ki yediremedi.
keske yeseydim o sulu yumurtayi ! Yeseydim eger ustunden 20 sene gecmesine ragmen nefret etmezdim belki yumurtadan. Kar yagısindan. Karda oynamaktan...
babam annemin bizi iki kardes giydirip bahceye kar oynamaya yollamasini soyledi. GiYindik. Indik. Oynamaya baslayacaktik ki annemin cığlıklarini duydum asagidan. 
Sanki tum mahallede yankilaniyordu o sesler "yeteeeerrr" "biktimmmm " ...
annem yumurta yemem icin israr etti diye babam pisman etmisti onu. Ne yukari cikabilecek guc var minicik omuzlarimda ne kalbimde cesaret. 
Komiktirki severdim babami. Cok sokella yiyorum diye yasaklayip karsimda yedigi bi kahvalti masasinda istemsizce agzimi acio sanki ben yiyormusum gibi yapıp babamin buna gulmesine ragmen. Teyzemlerin verdigi harcliklari biriktirip babam bi sekilde elimden almasina ragmen.. severdim. 
Yukari ciktik. Cok sey yasanmis belli. Yansitmamaya calisirdi da annem bize tum bina bilirdi herseyi. 
Gunler gunleri kovaladi haftalar aylari....
annem ve babam salonda ki iki berjale oturdular. Salondan girince sagdakinde annem soldakinde babam.
tarih 27 mart 1997ydi. Gunes batmaya yuz tutmus gidiyordu. evde bi tavsanimiz vardi bembeyaz. Bana alinan bu tavsan annem onu besledigi icin benim olani biricigimi kendi annesi bellemisti. Benimle hic isi yoktu. Annem onu besledi. Once sonra beni kucagina oturttu.
"Kizim insanlar birbirlerini sever , evlenirler. Ama bazen de ayrilmak zorunda kalirlar. Daha mutlu olmak icin. Biz baban ile ayrilacagiz. Kimin ile yasamak istedigine sen karar ver. Bizler anne ve babaniz olmaktan vazgecmiyoruz" gibi seyler soylemisti. Aglamiyordum henuz. Surekli kavga etmelerindense ayrilmalari daha mantikliydi zaten. kardesim annemle kaliyor diye ( ki bu babami o zamanlar cok sevdigim icin bahanemdi) babam ile kalmak istedim. Kirmizi et düşkünü babami bilen annem beni surekli kirmizi et yememem konusunda uyardi. Sonra nasil oldu hatirlamiyorum bir anda babam ve ben yanliz kaldik o evde. Annem sadece bir kac poset ile gitmisti.
ev sessiz bir bakima kimsessiz kalmisti. Ustelik annem o guzel vucuduna yakisan siyah kirmizi gullu elbisesini de almamisti yanina. Sonradan babam onu ya birilerine hediye etti bilmiyorjm ama istedigim de yaktigini soyledi..
bir kac gun gecmeden tavsan öldü...
yemek yemedi.
kaskatı vucudunu (guya) babam sahile gommustu.
haftasonlari teyzemlerde kalan annemlerin yanina gidiyor sonra babama geciyordum. O donem bana bir de av kopegi almisti adini KİZİ koymustum. Oyalanmam icin birebirdi. Aksamlari eve gelen giden bir cok kadin oldu. Opustuklerini gördüm.  Dans ettiklerini.. anneme mi kotu davranirdi bu adam yanlizca ? Haftasonlari teyzemlerden donerken kardesimin ciglik cigliga gitme diye aglayislarini hatirliyorum. Oda ufakti. Sucsuzdu benim gibi. Tek suclu babamdi. Evlatlarindan cok sevdigi icin alkolu..

Bir gun apar topar toplayip bizi babamin su an ki annemle bizim eski ev sahibimizden alinan mercedes arabaya sokulduk. BabAnem oturma odasinda bayilmisti. Gidiyorduk artik oradan. Yanimizda 2 3 elbise kitap otogarda bindik otobuse Izmir'de indik. 2. Sömestr i burada okuyacaktim. Istemiyordum. Nefret ediyordum buradan. Dedem okadar uzak bi insandi ki bize dayanamiyorduk hic birimiz. Annem babasinin yanina siginmisti nedense. Okulumu sevmedim. Arkadaslarimi sevmedim. Bir tek Egemen adinda bir sinif arkadasimi sevmistim. 2. Siniftaydim. annem yari yola kadar beni goturur yari yoldaki onlarin evinin onunde bulusurduk babasi bizi araba ile okula gotururdu. Pes diye bir seker cikmisti iki arkadas onu paylasirdik. Belki de diyorum o donem babamdan koparildigimi dusundugum icin bir tek Egemen ile arkadaslik edebilmistim. Cunku bir tek o okula babasi ile geliyordu..
hic sevmedigim okul nihayet bitiyordu artik. Karne gununde sinifin en yakisikli cocuguna vuran kardesim sayesinde tum sinifin ortasinda o cocuktan tokat yedim.. izmirden bir kez daha nefret ettim. Okulumdan. Babamdan. Bizi bunlara mecbur kildigi icin herkesden.
bir keresinde de henuz annem ve babam ayrilmadan once arkadaslarim ile bahcede oynarken asagi mahalleye gitmisim. Hafa kararmaya yakin beni araba alan annem ve babam onde ben annemin arkadasinda ki sag koltuktaydim. Babam bagrindi sonrada kisacik sort giydigim icin ciolak olan bacaklarima sag eli ile sssssaaaakkkkkkk !!!?! Diye vurdu. Annem aman vurma dedi. Vurmadida bi daha zaten. O yetti kirilacak gibi aciyan bacagima. O zamanlardan berI yuksek ses bagiris kavgadan nefret ederim. Kulaklarimi tikarim hemen. Ozellikle tren gecerken..
sonra bir anda Istanbul'da bulduk kendimizi. Bu sefer annem ben ve kardesim yasayacaktik. Yep yeni bir ev.. buyuk teyzemin ve enistemin destekleri ile yeni bir gelecek. Hersey daha guzel olacak belki. Belki de daha da sarpa saracak kim bilir ki...